Shloka 3
Prāyaścitta and Contextual Non-Culpability (प्रायश्चित्त-निमित्त-अदोषवाद)
अनसूयुरध:शायी कर्म लोके प्रकाशयन् | पूर्णद्धादिशभिर्वर्षेब्रद्म॒हा विप्रमुच्यते,यदि किसीने ब्रह्महत्या की हो तो वह भिक्षा मागकर एक समय भोजन करे, अपना सब काम स्वयं ही करे, हाथमें खप्पर और खाटका पाया लिये रहे, सदा ब्रह्मचर्यव्रतका पालन करे, उद्यमशील बना रहे, किसीके दोष न देखे, जमीन पर सोये और लोकमें अपना पापकर्म प्रकट करता रहे। इस प्रकार बारह वर्षतक करनेसे ब्रह्महत्यारा पापमुक्त हो जाता है
an asūyur adhaḥśāyī karma loke prakāśayan | pūrṇadvādaśabhir varṣair brahmahā vipramucyate ||
វ្យាសៈមានពាក្យថា៖ «អ្នកសម្លាប់ព្រហ្មណ៍ នឹងរួចផុតពីបាប នៅពេលដែលគាត់រស់រយៈពេលដប់ពីរឆ្នាំពេញ ដោយគ្មានចិត្តអាក្រក់ មិនច្រណែនមិនស្អប់ ដេកលើដី ហើយប្រកាសទោសខ្លួនចំពោះលោក។ គាត់ត្រូវសុំទាន និងបរិភោគតែម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ ធ្វើកិច្ចការទាំងអស់ដោយខ្លួនឯង កាន់ចានក្បាលឆ្អឹង និងឈើខាត់វាង្គ រក្សាព្រហ្មចរិយវត្ដ ឧស្សាហ៍ព្យាយាម ហើយមិនស្វែងរកកំហុសអ្នកដទៃ។ ដោយតាបស្យា និងវិន័យខ្លួនយ៉ាងនេះ ស្នាមបាបព្រហ្មហត្យានឹងត្រូវដោះចេញ»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Grave wrongdoing requires sustained, visible, and disciplined atonement: humility (begging), restraint (celibacy, simple living), self-reliance, non-maliciousness, and public acknowledgment over a long period are presented as the means by which the sinner is purified.
Vyāsa states a rule of prāyaścitta: he describes the ascetic regimen and duration (twelve years) by which a person guilty of brahmahatyā is said to become freed from the sin.