Shloka 94
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
सर्वेषामाश्रयो विष्णुरैश्वरं विधिमास्थित: । सर्वभूतकृतावासो वासुदेवेति चोच्यते
sarveṣām āśrayo viṣṇur aiśvaraṁ vidhim āsthitaḥ | sarvabhūtakṛtāvāso vāsudeveti cocyate ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយថា៖ ព្រះវិស្ណុជាទីពឹងផ្អែករបស់សត្វទាំងអស់—របស់អ្នកដែលធ្វើយជ្ញសម្រាប់ទេវតា ធ្វើស្រាទ្ធសម្រាប់បិត្រ បរិច្ចាគទាន និងអនុវត្តតបស្យាខ្លាំងក្លា។ ទ្រង់ស្ថិតនៅក្នុងរបៀបរបបដ៏អធិបតេយ្យរបស់ទ្រង់ ហើយដោយជាទីស្នាក់នៅដែលបានបង្កើតសម្រាប់សត្វទាំងអស់ ទ្រង់ហេតុនេះហៅថា «វាសុទេវ»។
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
All religious acts—yajña for the gods, śrāddha for the ancestors, dāna, and tapas—ultimately rest upon Viṣṇu as the universal refuge; his name “Vāsudeva” highlights him as the indwelling abode and support of all beings.
In the didactic discourse of the Śānti Parva, Vaiśaṃpāyana states a theological conclusion: the efficacy and grounding of varied dharmic practices are traced back to Viṣṇu, who remains established in sovereign divine order and pervades all beings as their dwelling-place.