Shloka 79
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
यां यामिच्छेत् तनुं देव: कर्तु कार्यविधौ क्वचित् । तां तां कुर्याद् विकुर्वाण: स्वयमात्मानमात्मना
yāṁ yām icchet tanuṁ devaḥ kartuṁ kārya-vidhau kvacit | tāṁ tāṁ kuryād vikurvāṇaḥ svayam ātmānam ātmanā ||
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ ពេលណាដែលព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ប្រាថ្នានឹងទទួលយករូបកាយណាមួយ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការណាមួយ នៅពេលនោះទ្រង់បង្ហាញរូបនោះឡើងដោយអំណាចរបស់ទ្រង់ឯង—បម្លែងព្រះអង្គដោយព្រះអង្គ—ដើម្បីឲ្យកិច្ចការដែលបំណងនោះសម្រេចបាន។
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The Supreme is free from limitation by any single form and can manifest whatever embodiment is required to accomplish a purpose—especially the maintenance of order and the fulfillment of dharma—acting through His own inherent power.
Vaiśaṃpāyana states a doctrinal point within the Śānti Parva’s reflective teaching: the Divine, when a task arises, assumes an appropriate form and becomes manifest to carry out that work, emphasizing purposeful manifestation rather than accidental embodiment.