Shloka 48
Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
सुनासिकेन कायेन भूत्वा चन्द्रप्रभस्तदा । कृत्वा हयशिर: शुभ्र॑ वेदानामालयं प्रभु:
vaiśaṃpāyana uvāca | sunāsikena kāyena bhūtvā candraprabhas tadā | kṛtvā hayaśiraḥ śubhraṃ vedānām ālayaṃ prabhuḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ បន្ទាប់មក ដោយអំណាចអធិបតេយ្យដ៏ទេវតារបស់ព្រះអង្គ ព្រះអម្ចាស់បានទទួលរាងកាយមួយទៀត ភ្លឺរលោងដូចព្រះច័ន្ទ។ មានទម្រង់ច្រមុះស្រស់ស្អាត ព្រះអង្គបានបង្កើតក្បាល និងក ដូចក្បាលសេះ ហើយឈរនៅទីនោះ; មាត់ដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គក្លាយជាទីស្ថាននៃព្រះវេទទាំងអស់។
वैशग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse presents sacred speech and the Vedas as something to be preserved through purity and divine guardianship: the Lord’s ‘pure mouth’ is described as the repository of the Vedas, implying that true knowledge is upheld by disciplined, sanctified expression and higher responsibility toward dharma.
Vaiśaṃpāyana narrates that a powerful Lord assumes a moon-bright body and adopts a horse-headed form; in that manifestation, his pure mouth is said to contain or house the entirety of the Vedas, highlighting a miraculous embodiment of Vedic knowledge.