Shloka 43
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
पावितात्माद्य संवृत्त: श्रुत्वेमामादित: कथाम् | जनमेजय! तुम पाण्डवोंके कुलभूषण और अत्यन्त पराक्रमी हो। तुम भी प्रारम्भसे ही इस कथाको सुनकर आज परम पवित्र हो गये हो
pāvitātmā adya saṁvṛttaḥ śrutvemām āditaḥ kathām | janamejaya! tvaṁ pāṇḍavānāṁ kulabhūṣaṇaḥ atyanta-parākramaś ca | tvam api prārambhataḥ eva imāṁ kathāṁ śrutvā adya parama-pavitraḥ jātaḥ ||
វៃសម្បាយនៈបាននិយាយ៖ «ឱ ជនមេជយៈ! ដោយបានស្តាប់រឿងនេះតាំងពីដើម អ្នកបានក្លាយជាបរិសុទ្ធក្នុងវិញ្ញាណនៅថ្ងៃនេះ។ អ្នកជាគ្រឿងអលង្ការនៃវង្សបណ្ឌវៈ និងក្លាហានយ៉ាងខ្លាំង; ហើយអ្នកផងដែរ ដោយស្តាប់កថានេះពីដើមកំណើត បានក្លាយជាបរិសុទ្ធយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ហើយ»។
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes the purifying power of attentive listening to a dharmic narrative from beginning to end. It frames śravaṇa (hearing) as an ethical-spiritual discipline that refines the listener’s inner state and supports righteous kingship.
Vaiśampāyana addresses King Janamejaya, praising him as the glory of the Pāṇḍava line and declaring that, by hearing the account from its very start, Janamejaya has become purified and supremely sanctified.