Shloka 7
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
सौतिरुवाच तस्मिन् यज्ञे वर्तमाने राज्ञ: पारिक्षितस्य वै,परिपप्रच्छ राजेन्द्र: पितामहपितामहम् । सूतपुत्रने कहा--शौनक! राजा जनमेजयका वह यज्ञ विधिपूर्वक चल रहा था। उसमें विभिन्न कर्मोके बीचमें अवकाश मिलनेपर राजेन्द्र जनममेजयने अपने पितामहोंके पितामह वेदनिधि भगवान् कृष्णद्वैपायन महर्षि व्याससे इस प्रकार पूछा
sautir uvāca tasmin yajñe vartamāne rājñaḥ pārīkṣitasya vai, paripapraccha rājendraḥ pitāmaha-pitāmaham |
សូតិ បាននិយាយថា៖ ឱ សោនកៈ ខណៈដែលពិធីយជ្ញៈរបស់ព្រះមហាក្សត្រ ជនមេជយៈ ជាចៅចៅនៃបារិក្សិត កំពុងប្រព្រឹត្តទៅតាមវិធីវិន័យយ៉ាងត្រឹមត្រូវ នោះព្រះរាជាអធិរាជបានឃើញចន្លោះពេលមួយក្នុងចំណោមកិច្ចពិធីជាច្រើន ហើយបានសួរដោយគោរពចំពោះ “បិតាមហបិតាមហ” របស់ព្រះអង្គ—ព្រះភគវាន ក្រឹෂ್ಣ-ទ្វៃបាយនៈ មហាឥសី វ្យាសៈ អ្នកជាគំនរទ្រព្យនៃវេទ—ដូចតទៅនេះ។
शौनक उवाच
Educational Q&A
The verse foregrounds dharmic learning through disciplined inquiry: even a powerful king, amid ritual action, seeks guidance from a venerable authority (Vyāsa). It models humility, respect for lineage and tradition, and the ethical priority of seeking right understanding before acting.
During Janamejaya’s ongoing sacrifice, a pause occurs between rites. The king uses this interval to question Vyāsa—his remote ancestor and the revered compiler-sage—setting up the next portion of instruction or narration.