Shloka 98
Atithi-satkāra and the Consolation of Wise Counsel (अतिथिसत्कारः प्रज्ञानवचनस्य च पराश्वासनम्)
गायन्त्यारण्यके विप्रा मद्धक्तास्ते हि दुर्लभा: | षट्पञ्चाशतमष्टौ च सप्तत्रिंशतमित्युत
gāyanty āraṇyake viprā madbhaktās te hi durlabhāḥ | ṣaṭpañcāśatam aṣṭau ca saptatriṁśatam ity uta ||
នៅក្នុងព្រៃ វិប្រៈ (ព្រះព្រាហ្មណ៍អ្នកប្រាជ្ញ) ច្រៀងសូត្រស្តូត្រ; អ្នកដែលស្មោះភក្តិចំពោះខ្ញុំ ពិតជាកម្រណាស់។ (ពួកគេនិយាយអំពី) លេខហាសិបប្រាំមួយ លេខប្រាំបី ហើយក៏លេខសាមសិបប្រាំពីរ—ដូចដែលបាននិយាយទុក។
तामिन्द्र उवाच गच्छ नहुषस्त्वया वाच्योथ<पूर्वेण मामृषियुक्तेन यानेन त्वमधिरूढ
Educational Q&A
The verse underscores that genuine devotion is rare and precious, and that the forest-dwelling sages preserve and express sacred truth through disciplined chanting and praise.
In a forest-ascetic context, brahmin sages are described as chanting; the speaker highlights the scarcity of true devotees and refers to specific numbered items (likely enumerations within a larger list or teaching sequence) being cited or remembered.