Shloka 28
धर्मद्वारबहुत्वविमर्शः — Reflection on the Many ‘Doors’ of Dharma (Śānti-parva 342)
न हि मे केनचिद् देयो वर: पाण्डवनन्दन । इति संचिन्त्य मनसा पुराणं रुद्रमी श्वरम्
na hi me kenacid deyo varaḥ pāṇḍavanandana | iti sañcintya manasā purāṇaṁ rudram īśvaram |
អរជុនបាននិយាយថា៖ «ឱ កូនស្នេហ៍នៃពណ្ឌវៈ! មិនមានពរណាមួយដែលអ្នកណាម្នាក់អាចប្រទានឲ្យខ្ញុំបានទេ»។ ដោយគិតពិចារណាដូច្នេះក្នុងចិត្ត គាត់បានបង្វែរចិត្តទៅរករុទ្រាបុរាណ—ឥશ્વរាផ្ទាល់—ដោយយល់ថា ជម្រកពិត និងអំណោយខ្ពង់ខ្ពស់ មិនស្ថិតនៅក្នុងការអនុគ្រោះរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែស្ថិតនៅក្នុងប្រភពទេវភាពនៃអំណាច និងធម៌។
अर्जुन उवाच
Educational Q&A
Human beings and worldly powers have limited capacity to bestow what truly fulfills; the verse points toward humility and the recognition that ultimate support and the highest ‘boon’ are sought from the divine (here, Rudra/Īśvara) rather than from any person.
Arjuna declares that no one can grant him a boon, then—after inward reflection—directs his mind toward the ancient Lord Rudra (Śiva), signaling a shift from reliance on human agency to seeking divine aid or guidance.