Shloka 2
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
निवृत्तं चास्थितो धर्म क्षमी भागवत: प्रभु: । निवृत्तिधर्मान् विदधे स एव भगवान् प्रभु:
śaunaka uvāca | nivṛttaṃ cāsthito dharmaḥ kṣamī bhāgavataḥ prabhuḥ | nivṛtti-dharmān vidadhe sa eva bhagavān prabhuḥ ||
ឝោនកៈ «ព្រះនារាយណៈ—ព្រះអម្ចាស់ដ៏អត់ធ្មត់ និងអត់អោន ជាព្រះភគវាន—ទ្រង់ស្ថិតនៅលើមាគ៌ានៃនិវૃત્તિ (ការលះបង់) ហើយព្រះភគវានដ៏មានអំណាចនោះឯងបានដាក់បញ្ញត្តិធម៌នៃនិវૃત્તિ»។
शौनक उवाच
Educational Q&A
Renunciant dharma (nivṛtti) and the virtue of forbearance (kṣamā) are presented as divinely grounded: the Lord himself abides in renunciation and is the authoritative source who ordains the disciplines of withdrawal from worldly pursuits.
Śaunaka, in a didactic setting, characterizes Bhagavān (understood here as Nārāyaṇa) as both exemplar and legislator of nivṛtti-dharma—linking the ethical ideal of renunciation to the Lord’s own nature and authority.