Shloka 1356
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
जगौ परमकं जप्यं नारायणमुदीरयन् | जो हमारे परमगुरु मुनिवर श्रीकृष्णद्वैपायन व्यास हैं, वे भी परम उत्तम नारायणमन्त्रका जप करते हुए निरन्तर उनकी महिमाका गान करते रहते हैं
vaiśampāyana uvāca | jagau paramakaṃ japyaṃ nārāyaṇam udīrayan |
វៃសម្បាយនៈបានមានព្រះវាចា៖ «ដោយបញ្ចេញព្រះនាម ‘នារាយណៈ’ ព្រះអង្គបានច្រៀងមន្តដ៏អធិកអធម—មន្តដែលគួរឲ្យជបជានិច្ច។ ន័យគឺថា សូម្បីតែគ្រូដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត—មុនីវរ ព្រះឥសី ស្រីក្រឹෂ್ಣទ្វૈបាយន វ្យាស—ក៏នៅតែធ្វើជបមន្តនារាយណៈដ៏ប្រសើរ ដោយមិនឈប់ឈរ ហើយសរសើរព្រះមហិមារបស់ព្រះអង្គជានិច្ច ដោយយកភក្តី និងការចងចាំជាវិន័យដ៏ខ្ពស់បំផុត។»
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates japa and stuti of Nārāyaṇa as a supreme spiritual practice: even the foremost sage-teacher (Vyāsa) is portrayed as continually repeating the Nārāyaṇa-mantra and singing His glory, implying that steady remembrance and devotion are central to dharma and inner discipline.
Vaiśampāyana narrates that the speaker/subject is reciting Nārāyaṇa’s name and singing a supreme mantra-worthy utterance; the accompanying sense highlights Vyāsa’s constant practice of Nārāyaṇa-japa and praise, reinforcing the devotional atmosphere within Śānti Parva’s teachings.