Shloka 1223
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
श्रावयामास राजेन्द्र पितृणां मुनिसत्तम: । राजेन्द्र! मुनिश्रेष्ठ ब्राह्मण असितने देवताओंके मुखसे उस माहात्म्यको सुनकर पितरोंको सुनाया
śrāvayāmāsa rājendra pitṝṇāṃ munisattamaḥ |
ភីෂ្មៈ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ ព្រះរាជាអធិរាជ! មុនីដ៏ប្រសើរនោះ បានធ្វើឲ្យបិត្រ (វិញ្ញាណបុព្វបុរស) ស្តាប់មហាត្ម្យនេះ។ ព្រះអសិត មុនីជាន់ខ្ពស់ បានស្តាប់វាពីមាត់ទេវតា ហើយបន្ទាប់មកបាននិយាយប្រាប់ដល់បិត្រទាំងឡាយ»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sacred knowledge is preserved and made efficacious through authorized hearing (śravaṇa) and faithful transmission: what is heard from divine or reliable sources should be recited onward to rightful recipients (here, the Pitṛs), sustaining dharma across generations.
Bhīṣma describes a foremost sage who, after hearing a sacred account of greatness from the gods, recites it so that the Pitṛs may hear it—linking divine revelation to ancestral tradition and ritual memory.