Shloka 104
धर्मस्य बहुद्वारत्वम् — Nārada’s Audience with Indra (Śānti-parva 340)
वराहो नरसिंहश्न॒ वामनो राम एव च । रामो दाशरथिश्रैव सात्वत: कल्किरेव च,द्विजश्रेष्ठ) हंस, कूर्म, मत्स्य, वराह, नरसिंह, वामन, परशुराम, दशरथनन्दन राम, यदुवंशी श्रीकृष्ण तथा कल्कि--ये सब मेरे अवतार हैं
varāho narasiṁhaś ca vāmano rāma eva ca | rāmo dāśarathiś caiva sātvataḥ kalkir eva ca ||
ភីष្មៈ បានមានពាក្យថា៖ «វរាហ, នរសിംហ, វាមន និង រាម; រាមព្រះបុត្រដសរថ, ព្រះស្រីក្រឹષ્ણ (សាត្វត) និង កល్కិផងដែរ—ទាំងនេះជាអវតាររបស់ខ្ញុំ»។ ក្នុងសេចក្តីបង្រៀននេះ មានន័យថា ព្រះអធិរាជបំផុត ទ្រទ្រង់ធម៌តាមយុគយាន ដោយយករូបរាងផ្សេងៗសមស្របតាមកាលៈទេសៈ ដើម្បីណែនាំសត្វលោកឲ្យត្រឡប់ទៅកាន់សេចក្តីសុចរិត និងការពារអ្នកល្អ។
(भीष्म उवाच
Educational Q&A
That the Supreme sustains and restores dharma by manifesting in multiple avatāras appropriate to different crises and eras; divine power adapts its form to protect the righteous, restrain wrongdoing, and re-establish moral order.
In Bhishma’s instruction during the Shanti Parva, he enumerates well-known incarnations—Varaha, Narasimha, Vamana, Parashurama, Rama (son of Dasharatha), Krishna, and Kalki—presenting them as manifestations of the same divine principle active throughout time.