Shloka 31
Puruṣaikatva-vyākhyāna: The One Virāṭ Puruṣa and the Many ‘Puruṣas’
Rudra–Brahmā Saṃvāda
ततोअस्य तुष्टो भगवान् भक्त्या नारायणो हरि: । अनन्यभक्तस्य सतस्तत्परस्य जितात्मन:
tato ’sya tuṣṭo bhagavān bhaktyā nārāyaṇo hariḥ | ananyabhaktasya sataḥ tatparasya jitātmanaḥ ||
ភីෂ្មៈបាននិយាយថា៖ «បន្ទាប់មក ព្រះអម្ចាស់ដ៏ព្រះពរ—នារាយណៈ ហរិ (Nārāyaṇa, Hari)—បានពេញចិត្តចំពោះគាត់ ដោយសារភក្តីភាពរបស់គាត់។ ព្រោះគាត់ជាអ្នកភក្តីតែមួយគត់ ឧទ្ទិសទាំងស្រុងចំពោះព្រះអម្ចាស់ ហើយមានការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ដោយបានឈ្នះចិត្តរបស់ខ្លួន»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Exclusive devotion (ananyabhakti), sincerity, and self-mastery (jitātmā) are presented as the qualities that please the Lord; divine favor is shown as responding to inner discipline and single-pointed dedication rather than mere external acts.
Bhīṣma describes how the Lord Nārāyaṇa (Hari) becomes satisfied with a particular devotee because that person is unwaveringly devoted, morally sincere, and has conquered the mind—thereby setting up the idea that divine grace follows steadfast bhakti and self-control.