Shloka 37
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आदावेव हि तच्छास्त्रमोंकारस्वरपूजितम् । ऋषिभ: श्रावितं यत्र तत्र कारुणिको हासौ
ādāveva hi tacchāstram oṃkārasvarapūjitam | ṛṣibhiḥ śrāvitaṃ yatra tatra kāruṇiko hāsau ||
ភីष្មៈបាននិយាយថា៖ «តាំងពីដើមមក សាស្ត្រពិសិដ្ឋនោះ ត្រូវបានគោរពដោយសូរសំឡេង “អោម”។ នោះជាគោលធម៌ដែលឥសីទាំងឡាយបានធ្វើឲ្យស្តាប់ឡើងដោយខ្លួនឯង; ហើយនៅទីណាដែលវាត្រូវបានបង្រៀន និងទទួលស្តាប់តាមរបៀបនោះ ទីនោះក៏កើតមានសេចក្តីរីករាយទន់ភ្លន់ ប្រកបដោយមេត្តាករុណា។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sacred instruction (śāstra) is to be approached with reverence, beginning with the sanctifying utterance of Oṃ, and understood as a living oral tradition handed down by ṛṣis; such a mode of learning cultivates a gentle, compassionate disposition rather than harshness.
In the Śānti Parva’s instruction section, Bhīṣma continues teaching by praising the sanctity and proper reception of authoritative doctrine: it is traditionally introduced with Oṃ and transmitted through the seers’ recitation, producing a mood of humane, compassionate joy in the listener.