Shloka 34
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आराध्य तपसा देवं हरिं नारायणं प्रभुम् । दिव्यं वर्षमहस््रं वै सर्वे ते ऋषिभि: सह
ārādhya tapasā devaṃ hariṃ nārāyaṇaṃ prabhum | divyaṃ varṣa-sahasraṃ vai sarve te ṛṣibhiḥ saha ||
ភីष្មៈបាននិយាយថា៖ ដោយការបូជាដោយតបៈចំពោះព្រះហរិ—នារាយណៈ ព្រះអម្ចាស់ដ៏អធិបតី—ព្រះឥសីទាំងនោះ រួមជាមួយឥសីដទៃទៀត បានធ្វើតបៈពេញមួយពាន់ឆ្នាំទេវៈ។ ព្រះអម្ចាស់ពេញព្រះហឫទ័យចំពោះសេចក្តីភក្តី និងវិន័យខ្លួននោះ ក៏បានផ្ញើព្រះនាងសរស្វតីមកកាន់ពួកគេ; ហើយតាមព្រះបញ្ជារបស់នារាយណៈ ដើម្បីប្រយោជន៍ដល់លោកទាំងអស់ នៅពេលនោះ ព្រះនាងបានចូលស្ថិតក្នុងឥសីទាំងនោះ—ដើម្បីឲ្យកើតមានប្រាជ្ញាសក្ការៈ និងពាក្យសម្រស់មានគុណប្រយោជន៍សម្រាប់សត្វលោក។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Sustained tapas and sincere devotion to Nārāyaṇa draw divine grace; that grace manifests as Sarasvatī—right knowledge and beneficent speech—directed toward lokahita (the welfare of all worlds), not merely personal attainment.
A group of ṛṣis perform a thousand divine years of austerity worshipping Hari-Nārāyaṇa. Pleased, the Lord sends Sarasvatī, who—by his command—enters the sages so that inspired wisdom and speech may arise for the benefit of all beings.