Shloka 11
अश्वशिरो-आख्यानम्
Aśvaśiras / Hayaśiras Narrative: Retrieval of the Vedas
अष्टचक्रं हि तद् यान॑ भूतयुक्तं मनोरमम् । तत्राद्यौ लोकनाथौ तौ कृशौ धमनिसंततौ
aṣṭacakraṃ hi tad yānaṃ bhūtayuktaṃ manoramam | tatrādyau lokanāthau tau kṛśau dhamanisaṃtatau ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «រថដ៏រីករាយនោះមានកង់ប្រាំបី ហើយចងភ្ជាប់ដោយសត្វមានជីវិតជាច្រើន។ នៅទីនោះ ព្រះអម្ចាស់ដើមកំណើតទាំងពីរ ជាអធិរាជនៃលោក បានស្គមស្គាំងខ្លាំងដោយសារតបស្យា ដល់ថ្នាក់សរសៃឈាមលេចចេញ។ ពន្លឺតបស្យារបស់ពួកគេក្លាយជាខ្លាំងណាស់ ដល់ថ្នាក់សូម្បីទេវតាក៏ពិបាកមើលទៅកាន់ពួកគេ; មានតែអ្នកដែលទទួលព្រះគុណពីពួកគេទេ ទើបអាចឃើញព្រះអម្ចាស់ទាំងពីរនោះ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical-spiritual principle that intense tapas (austerity) generates tejas (spiritual radiance) that is not merely a spectacle but a moral power: access to the divine vision is governed by anugraha (grace) and worthiness, not by mere curiosity or status—even gods cannot easily behold it.
Bhishma describes a wondrous eight-wheeled conveyance yoked with many beings, and depicts two primordial world-lords who have become extremely thin from prolonged austerities, their veins visible; their radiance has become so formidable that only those favored by them can see them.