Shloka 8
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
इन्द्रने सरस और सुगन्धित जलकी वर्षा की तथा दिव्य गन्ध फैलाती हुई परम पवित्र वायु चलने लगी ।।
indrena sarasaṃ sugandhitaṃ ca jalaṃ vṛṣṭaṃ divyagandhaṃ vikīrṇayantī paramapavitrā vāyur vavau || sa śaile prathame divye himavanmerusambhave | saṃśliṣṭe śvetapīte dve rukmarūpyamaye śubhe bharatanandana ||
ភីෂ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ព្រះឥន្ទ្រាបានបង្ហូរភ្លៀងត្រជាក់ ក្រអូបឈ្ងុយ ហើយខ្យល់ដ៏បរិសុទ្ធបំផុតក៏ផ្លុំឡើង បញ្ចេញក្លិនទិព្វឲ្យរាលដាល។ បន្ទាប់មក ពេលសុកទេវៈធ្វើដំណើរទៅទិសជើង គាត់បានឃើញកំពូលភ្នំពីរដ៏ទិព្វ និងស្រស់ស្អាត ឈរជិតគ្នា—មួយជាកំពូលហិមវត (ហិមាល័យ) និងមួយទៀតជាកំពូលមេរុ។ កំពូលហិមវតសភ្លឺស ដូចប្រាក់ ខណៈកំពូលមេរុភ្លឺលឿង ដូចមាស។ កំពូលទាំងពីរនោះជាសុភមង្គល ធំទូលាយ និងខ្ពស់ស្មើគ្នា មួយៗមានមួយរយយោជន៍។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage underscores inner and outer purification: when one moves in a righteous, disciplined direction (symbolized by Śukadeva’s northward progress), nature is portrayed as harmonizing with dharma—rain, wind, and sacred landscapes become signs that elevate the mind toward purity, restraint, and higher contemplation.
Bhīṣma describes a sanctified scene: Indra causes fragrant rain and a pure, perfume-bearing wind to blow. As Śukadeva advances, he sees two adjacent divine peaks—Himavat’s silvery-white summit and Meru’s golden-yellow summit—both immense and auspicious, marking a wondrous stage in the journey.