Shloka 33
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
तमुवाच महादेव: सान्त्वपूर्वमिदं वच: । पुत्रशोकाभिसंतप्तं कृष्णद्वैपायनं तदा
tam uvāca mahādevaḥ sāntvapūrvam idaṃ vacaḥ | putraśokābhisaṃtaptaṃ kṛṣṇadvaipāyanaṃ tadā ||
ភីष្មៈបាននិយាយថា៖ ព្រះមហាទេវៈ (Śiva) បានមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ ក្រឹෂ្ណទ្វៃបាយន វ្យាស (Kṛṣṇa Dvaipāyana Vyāsa) ដែលកំពុងរងទុក្ខសោកចំពោះកូនប្រុស ដោយព្រះវាចាលួងលោម និងទន់ភ្លន់—បង្កើតសូរស័ព្ទមេត្តាករុណា និងធម្មៈ សម្រាប់អ្វីដែលនឹងត្រូវបង្រៀនបន្ទាប់។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even profound sorrow is to be met first with sāntva—compassionate reassurance—before instruction. The verse models a dharmic approach: healing speech and empathy prepare the mind to receive higher counsel.
Bhīṣma narrates that Śiva (Mahādeva) arrives and speaks consoling words to Vyāsa, who is overwhelmed by grief for his son, marking the beginning of Śiva’s comforting address.