Shloka 29
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
आसाद्य तमृषिं सर्वा: सम्भ्रान्ता गतचेतस: । जले निलिल्यिरे काश्रनित् काश्रनिद् गुल्मान् प्रपेदिरे
āsādya tam ṛṣiṁ sarvāḥ sambhrāntā gata-cetasaḥ | jale nililyire kāścid kāścid gulmān prapedire ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ពេលពួកនាងទៅដល់ឥសីនោះ អប្សរាទាំងអស់—ភ័យស្លន់ស្លោ និងចិត្តរញ្ជួយ—បានប្រតិកម្មដោយភ័យខ្លាច៖ ខ្លះលោតចូលទឹក ខ្លះរត់គេចទៅពួនក្នុងព្រៃព្រឹក្សា។ ទិដ្ឋភាពនេះបង្ហាញថា ការរំភើបវឹកវរ និងការបាត់បង់សមាធិ អាចជំរុញឲ្យសត្វលោកធ្វើអំពើប្រញាប់ប្រញាល់ ដើម្បីការពារខ្លួន ទោះនៅចំពោះមុខអំណាចវិញ្ញាណក៏ដោយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical importance of steadiness of mind (self-control): when people become sambhrānta (agitated) and gata-cetasaḥ (mentally unmoored), they act rashly—seeking immediate safety rather than responding with discernment, even near a sage who represents restraint and higher insight.
A group reaches a rishi; upon encountering him, they are seized by panic and confusion. Some hide by plunging into water, while others run into nearby thickets for cover.