Shloka 35
Adhyāya 33 — Yudhiṣṭhira’s Post-Conflict Remorse and Inquiry on Āśrama Discipline (शोक-विमर्शः, आश्रम-जिज्ञासा)
यो हि पापसमारम्भे कार्ये तदभावभावित: । कुर्वन्नपि तथैव स्यात् कृत्वा च निरपत्रप:
yo hi pāpasamārambhe kārye tadbhāvabhāvitaḥ | kurvann api tathaiva syāt kṛtvā ca nirapatrapaḥ ||
ព្រះវ្យាសៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ បុរសណា ចាប់ផ្តើមអំពើបាបដោយចិត្តដែលជ្រាបពេញដោយបំណងបាប ហើយនៅពេលធ្វើក៏នៅតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអារម្មណ៍នោះដដែល; ហើយក្រោយធ្វើរួច ក៏មិនមានអៀនខ្មាសឡើយ—គម្ពីរបានប្រកាសថា បាបទាំងមូលនោះបានតាំងមូលដ្ឋានយ៉ាងពេញលេញក្នុងបុរសនោះ។ សម្រាប់គាត់ មិនមានពិធីសម្អាតបាប (ប្រាយស្ចិត្ត) ឡើយ ហើយទោះធ្វើពិធីសងបាបក៏មិនអាចលុបបំបាត់ស្នាមអំពើនោះបានដែរ។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Sin becomes firmly rooted when a person begins a wrongful act with deliberate sinful intent and remains unashamed afterward; such shameless, intention-driven wrongdoing is said to be beyond the reach of ordinary expiation.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and conduct, Vyāsa states a principle about culpability: inner intention and the absence of remorse determine how deeply sin adheres, and he warns that ritual atonement is ineffective when there is no shame or moral turning.