Shloka 13
Adhyāya 325: Nārada in Śvetadvīpa—Stotra to the Nirguṇa Mahātman
सगिरीक्षाप्यतिक्रम्य नदीतीर्थसरांसि च । बहुव्यालमृगाकीर्णा हाटवीश्व वनानि च
sa-girīkṣāpy atikramya nadī-tīrtha-sarāṁsi ca | bahu-vyāla-mṛgākīrṇā hāṭavīś ca vanāni ca ||
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ ដោយឆ្លងកាត់ជួរភ្នំ និងច្រកលំបាក ហើយទន្លេ ទីរត្ថសក្ការៈ និងបឹងស្រះជាច្រើន ពួកគេបានធ្វើដំណើរឆ្លងព្រៃជាច្រើន—ព្រៃក្រាស់ដែលពោរពេញដោយពស់ និងសត្វព្រៃ។ ឆ្លងកាត់ឧបសគ្គទាំងនោះតាមលំដាប់ ពួកគេបានកាត់ផុតតំបន់មេរុ (អិលាវ្រឹត) ហរិវර්ษ និងដែនហៃមវត (កិម្បុរុષ) ដែលព្រិលគ្រប ហើយចុងក្រោយបានមកដល់ភារតវර්ษ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfastness and disciplined perseverance: even when the path is filled with natural dangers and hardships, one who is committed to a higher purpose (dharma, pilgrimage, or duty) proceeds step by step, crossing obstacles without yielding to fear or fatigue.
Bhishma describes a long, arduous journey: the travelers cross mountains, rivers, sacred fords, and lakes, pass through forests crowded with serpents and wild animals, and then move through the mythic regions associated with Meru—Ilavrita, Hari-varsha, and the snowy Haimavata/Kimpurusha tract—before reaching Bharata-varsha.