Shloka 213
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
तत्रैवोवास मेधावी व्रतचारी समाहित: । तदनन्तर महातेजस्वी अरणिसम्भूत शुक वह दिव्य जन्म पाकर ब्रह्मचर्यकी दीक्षा ले वहीं रहने लगे। वे बड़े बुद्धिमान, व्रतपालक तथा चित्तको एकाग्र रखनेवाले थे
tatraivovāsa medhāvī vratacārī samāhitaḥ | tad-anantaraṃ mahātejasvī araṇi-sambhūtaḥ śukaḥ saḥ divya-janma prāpya brahmacarya-dīkṣāṃ lebhe tatraiva nyavasat | sa buddhimān vratapālakaś ca cittaikāgrya-parāyaṇaḥ āsīt |
ភីෂ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ នៅទីនោះឯង បុគ្គលប្រាជ្ញានោះបានស្នាក់នៅ ដោយមាំមួនក្នុងវត្ត និងមានចិត្តសមាធិរឹងមាំ។ បន្ទាប់មក ព្រះតេជៈដ៏ភ្លឺរលោង សុកៈ (Śuka) ដែលកើតពីឈើបង្កើតភ្លើង (អរណី) បានទទួលកំណើតដ៏ទេវភាព ហើយទទួលពិធីចូលបួសក្នុងព្រហ្មចរិយៈ (brahmacarya) រួចស្នាក់នៅទីនោះដដែល។ ព្រះអង្គមានប្រាជ្ញាខ្ពស់ រក្សាវត្តយ៉ាងស្មោះត្រង់ និងឧស្សាហ៍ក្នុងការផ្តោតចិត្តឲ្យតែមួយ។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage upholds brahmacarya, vow-observance, and mental collectedness as foundations of spiritual excellence: true radiance comes from disciplined conduct and one-pointed concentration rather than from external power.
Bhishma describes Shuka’s extraordinary origin (linked with the araṇi fire-sticks) and then narrates how Shuka takes brahmacarya initiation and remains living there as a disciplined ascetic—wise, steadfast in vows, and focused in mind.