Shloka 24
देवतापितृप्रश्नः — Nārada at Badarīāśrama: the ultimate referent of daiva and pitṛ worship
ब्राह्मण्यं बहुभिरवाप्यते तपोभि- स्तल्लब्ध्वा न रतिपरेण हेलितव्यम् । स्वाध्याये तपसि दमे च नित्ययुक्तः क्षेमार्थी कुशलपर: सदा यतस्व,बहुत समयतक बड़ी भारी तपस्या करनेसे ब्राह्मणका शरीर मिलता है। उसे पाकर विषयानुरागमें फँसकर बरबाद नहीं करना चाहिये। अतः यदि तुम अपना कल्याण चाहते हो तो कुशलप्रद कर्ममें संलग्न हो सदा स्वाध्याय, तपस्या और इन्द्रियसंयममें पूर्णतः तत्पर रहनेका प्रयत्न करो
brāhmaṇyaṃ bahubhir avāpyate tapobhis tallabdhvā na ratipareṇa helitavyam | svādhyāye tapasi dame ca nityayuktaḥ kṣemārthī kuśalaparaḥ sadā yatasva ||
វ្យាសៈបានមានព្រះវាចា៖ «សភាពជាព្រាហ្មណ៍ (brahminhood) បានមកដោយតបៈ (austerities) ជាច្រើន។ ពេលបានវាមកហើយ មិនគួរបំផ្លាញវាដោយការចាប់ចិត្តក្នុងកាមសុខ និងអារម្មណ៍ផ្លូវអង្គទេ។ ដូច្នេះ បើអ្នកស្វែងរកសេចក្តីសុខសុវត្ថិពិតប្រាកដ ចូរខិតខំជានិច្ចក្នុងអ្វីដែលល្អប្រសើរ៖ ចូរតាំងខ្លួនជានិច្ចក្នុងស្វាធ្យាយ (self-study), តបៈ និងការគ្រប់គ្រងអង្គទាំងឡាយ (indriya-saṃyama)»។
व्यास उवाच
Educational Q&A
Brahminhood (understood as a hard-won spiritual-ethical attainment) should not be squandered through attachment to sensual pleasure; one should pursue true welfare by steady commitment to svādhyāya (sacred study), tapas (austerity), and dama (sense-restraint).
In the didactic setting of the Śānti Parva, Vyāsa delivers a moral exhortation: he warns against negligence born of pleasure-seeking and urges disciplined practice—study, austerity, and restraint—as the path to lasting well-being.