Shloka 72
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
न राजानं मृषा गच्छेन्न द्विजातिं कथंचन । नस्त्रियं स्त्रीगुणोपेतां हन्युहोते मृषा गता:
na rājānaṁ mṛṣā gacchen na dvijātiṁ kathaṁcana | na striyaṁ strīguṇopetāṁ hanyuhote mṛṣā gatāḥ ||
ព្រះបាទជនកៈ «មនុស្សមិនគួរចូលទៅជិតព្រះមហាក្សត្រដោយល្បិចកលឡើយ មិនគួរចូលទៅជិតអ្នកទ្វិជៈ (ព្រាហ្មណ៍) ដោយការក្លែងបន្លំឡើយ ហើយក៏មិនគួរចូលទៅជិតស្ត្រីដែលបំពេញគុណធម៌នៃភរិយាសុចរិត ដោយពាក់ពុតឬបំលែងរូបឡើយ។ ព្រោះព្រះមហាក្សត្រ ព្រាហ្មណ៍ និងស្ត្រីស្មោះត្រង់ដល់ស្វាមី ពេលត្រូវអ្នកបំលែងរូបបោកបញ្ឆោត នឹងខឹងក្រហាយ ហើយនាំឲ្យគាត់វិនាស»។
जनक उवाच
Educational Q&A
Deceitful approach—especially by disguise or false pretence—toward figures of authority and sanctity (king, Brāhmaṇa, and a chaste, virtuous woman) is condemned; such deception invites severe retaliation and ruin. The verse reinforces satya (truthfulness) and maryādā (proper boundaries) as pillars of dharma.
In the didactic setting of Śānti Parva, Janaka delivers a moral warning: do not attempt to gain access or advantage through false identity or trickery when dealing with powerful rulers, revered religious persons, or women protected by the moral force of chastity; the deceiver risks destruction when the deception is discovered.