Shloka 37
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वाविश्वेति यदिदं गन्धर्विेन्द्रानुपृच्छसि । विश्वाव्यक्तं परं विद्याद् भूतभव्यभयंकरम्
viśvāviśveti yad idaṃ gandharvīndrānupṛcchasi | viśvāvyaktaṃ paraṃ vidyād bhūtabhavyabhayaṅkaram ||
យាជ្ញវល្ក្យៈ «អំពីអ្វីដែលអ្នកសួរ—‘សកល និងអសកល’—ចូរដឹងថា សច្ចៈដ៏លើសគេ គឺ “អវ្យក្ត” (អមនិហ្សិត) ដែលសព្វទីកន្លែងស្របពេញ។ វាជាគោលការណ៍ខ្ពស់បំផុត ធ្វើឲ្យសត្វទាំងអតីត និងអនាគតស្ញប់ស្ញែង ព្រោះវាលើសពីការយល់ឃើញធម្មតា ហើយជាមូលដ្ឋាននៃអ្វីៗទាំងអស់—ដែលមាន និងដែលនឹងមាន។»
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse identifies the highest reality as the all-pervading Unmanifest (avyakta), beyond the categories of ‘universal’ and ‘non-universal’ as ordinarily conceived, and portrays it as a transcendent principle that inspires awe across time (past and future).
In a philosophical exchange in Śānti Parva, Yājñavalkya responds to a question posed to him (addressed as ‘lord of the Gandharvas’) about the notions of viśva and aviśva, redirecting the inquiry toward the supreme, unmanifest ground of existence.