Shloka 2636
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
विश्वावसुस्ततो राजन् वेदान्तज्ञानकोविद: । राजन्! एक समय वेदान्तज्ञानमें कुशल विश्वावसु नामक गन्धर्व मेरे पास आया एवं इस बातका विचार करते हुए कि यहाँ ब्राह्मण-जातिके लिये हितकर क्या है? सत्य और सर्वोत्तम ज्ञातव्य वस्तु क्या है? मुझसे पूछने लगा
Viśvāvasus tato rājan vedāntajñānakovidaḥ | rājan! eka samaye vedāntajñāne kuśalaḥ Viśvāvasu-nāmā gandharvaḥ mama pāśam āgāt, etad vicārayan—iha brāhmaṇa-jāteḥ hitakaraṃ kiṃ syāt? satyaṃ ca sarvottamaṃ jñātavya-vastu kiṃ?—iti mām apṛcchat.
យាជ្ញវល្ក្យបានមានព្រះវាចា៖ «បន្ទាប់មក ឱ ព្រះមហាក្សត្រ មាន វិស្វាវសុ នាមគន្ធರ್ವ ម្នាក់ ដែលឈ្លាសវៃក្នុងចំណេះដឹង វេដាន្ត បានមករកខ្ញុំ។ នៅពេលមួយ គាត់បានពិចារណាថា អ្វីជាប្រយោជន៍ពិតសម្រាប់សហគមន៍ព្រាហ្មណ៍ និងអ្វីជាវត្ថុដឹងដែលពិត និងខ្ពស់បំផុត; ហើយគាត់បានចូលមកសួរខ្ញុំអំពីរឿងនោះ»។
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse frames the ethical-intellectual problem that will guide the teaching: discerning what truly benefits the Brahmin community and identifying the real, supreme object of knowledge (satya and the highest jñātavya). It establishes Vedāntic inquiry as a dharmic pursuit aimed at welfare and ultimate truth.
Yājñavalkya recounts to the King that a Gandharva named Viśvāvasu, renowned for Vedānta-knowledge, once came to him. After reflecting on communal welfare and ultimate truth, Viśvāvasu approaches Yājñavalkya and asks him these questions, initiating a doctrinal conversation.