Shloka 19
Aśoka-śāstra: Nārada’s Instruction on the Cessation of Śoka
Grief
अथास्य नेष्टं मरणं स्थातुमिच्छेदिमां क्रियाम् सर्वगन्धान् रसांश्नैव धारयीत नराधिप
athāsya neṣṭaṁ maraṇaṁ sthātum icched imāṁ kriyām | sarvagandhān rasāṁś caiva dhārayīta narādhipa || nareśvara! yadi yogino mṛtyur abhīṣṭā na bhavet, iha jagati sthātum icchet, tadā iyaṁ kriyā kartavyā | pūrvoktavidhinā pañcabhūtaviṣayikāṁ dhāraṇāṁ kṛtvā pṛthivyādi-tattveṣu vijayaṁ prāpya sarvān gandhān rasān rūpādīn viṣayān ātmavaśe kuryāt ||
យាជ្ញវល្ក្យៈ «បន្ទាប់មក បើមរណភាពមិនមែនជាអ្វីដែលគាត់ប្រាថ្នា ហើយចង់ឈរជាប់នៅក្នុងលោកនេះ គាត់គួរធ្វើវិន័យនេះ។ ដោយអនុវត្តការផ្តោតអារម្មណ៍ដូចដែលបានពណ៌នាមុន លើវត្ថុនៃធាតុធំទាំងប្រាំ ហើយទទួលបានជ័យជំនះលើតត្ត្វៈចាប់ពីធាតុដីជាដើម គាត់គួរនាំអារម្មណ៍ទាំងអស់ឲ្យស្ថិតក្រោមអំណាច—ក្លិន រសជាតិ ហើយទម្រង់ជាដើមទាំងអស់»។
याज्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
A yogin who wishes to continue living should cultivate mastery through dhāraṇā on the five elements and thereby subdue the sense-objects (smell, taste, form, etc.). Longevity is presented as an outcome of disciplined control over the body’s elemental basis and the mind’s sensory outward flow.
Yājñavalkya instructs a king, continuing an earlier exposition of yogic methods. He describes a specific practice: using prior elemental concentrations to conquer the earth-and-other principles and to bring sensory experience under command, as a means for a yogin who does not wish to die to remain in the world.