Shloka 36
सुवर्णष्ठीविनोपाख्यानम्
The Account of Suvarṇaṣṭhīvin
स ददर्श शयानं तं गतासुं पीतशोणितम् । कुमारं विगतानन्दं निशाकरमिव च्युतम्
sa dadarśa śayānaṃ taṃ gatāsuṃ pītaśoṇitam | kumāraṃ vigatānandaṃ niśākaram iva cyutam ||
ព្រះអង្គបានឃើញព្រះរាជកុមារនោះដេកស្ងៀម—គ្មានជីវិត—ឈាមត្រូវបានស្រូបអស់។ គ្មានសេចក្តីរីករាយសល់ទៀតឡើយ គាត់ដេកដួលដូចព្រះចន្ទធ្លាក់ចុះពីមេឃ។
पर्वत उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile—like the fallen moon—to underscore the ethical weight of violence and the fragility of life; it evokes compassion and reflection on how harm strips a being not only of life but also of all possibility of joy.
Parvata describes seeing a young prince lying dead, his blood drained, joy gone—an image of sudden ruin that sets a somber tone for moral reflection within the Shanti Parva context.