Shloka 44
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
एततन्नि:श्रेयसकरं ज्ञानं ते परमं मया । कथित तत्त्वतस्तात श्रुत्वा देवर्षितो नूप,तात! नरेश्वर! यह परम कल्याणकारी उत्तम ज्ञान मैंने देवर्षि नारदजीके मुँहसे सुना था। जिसे यथार्थरूपसे तुम्हें भी बताया है
etad niḥśreyasakaraṃ jñānaṃ te paramaṃ mayā | kathitaṃ tattvatas tāta śrutvā devarṣito nṛpa ||
ភីស្មៈបានមានព្រះវាចា៖ «ចំណេះដឹងដ៏អធិបតីនេះ ដែលនាំទៅកាន់សេចក្តីប្រសើរបំផុត ខ្ញុំបានពន្យល់ដល់ព្រះអង្គតាមតត្តវៈ ឱ កូនជាទីស្រឡាញ់។ ឱ នរេន្ទ្រា ខ្ញុំបានស្តាប់វាពីព្រះឥសីដ៏ទេវៈ ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំបានបញ្ជូនវាទៅកាន់ព្រះអង្គ ដូចដែលវាជាការពិត»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That the instruction being given is niḥśreyasa-kara—aimed at the highest good (ultimate welfare and liberation)—and should be received as a truthful, reality-grounded teaching (tattvatas), not merely as opinion.
Bhishma, instructing the king (Yudhiṣṭhira) in the Śānti Parva, concludes or reinforces a doctrinal section by stating that he is transmitting a supreme teaching he previously heard from the divine sage Nārada, thereby grounding it in an authoritative lineage.