Shloka 16
जनक–सुलभा संवादः
Janaka–Sulabhā Dialogue on Mokṣa and Non-attachment
षड्विंशो5हमिति प्राज्ञो गृहमाणो5जरामर: । केवलेन बलेनैव समतां यात्यसंशयम्
ṣaḍviṃśo ’ham iti prājño gṛhṇāno ’jarāmaraḥ | kevalena balenaiva samatāṃ yāty asaṃśayam ||
វសិષ્ઋៈបានមានពាក្យថា៖ «ខ្ញុំជាអង្គទីម្ភៃប្រាំមួយ—ដាច់ដោយឡែកពីតត្ត្វម្ភៃប្រាំ; ខ្ញុំជាអាត្មាអមរភាព មិនរលាយ មិនស្លាប់ ជានិច្ចពោរពេញដោយចំណេះដឹង ហើយសមគួរឲ្យដឹង។» ពេលជីវាត្មាចាប់យកការវិវេកនេះយ៉ាងមាំមួន វានឹងបានដល់ភាពជាព្រហ្ម (Brahman) ដោយកម្លាំងនៃការបែងចែកដឹងតែប៉ុណ្ណោះ—មិនមានសង្ស័យឡើយ។
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
By firm contemplative discernment—recognizing the Self as the twenty-sixth reality beyond the twenty-five tattvas (body-mind and cosmic principles)—the jīva realizes its identity with Brahman. Liberation is presented as the fruit of viveka (discriminative knowledge) held steadily, not as a product of external force.
Vasiṣṭha instructs through a concise contemplative formula: the seeker repeatedly grasps the insight “I am the immortal Self beyond the tattvas.” This sustained inner conviction culminates in samatā—oneness/equanimity identified here with Brahman-realization.