Shloka 15
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
ततोअन्तरिक्षे ददृशे विश्वरूप: करालवान् | राक्षसो लोहितग्रीव: कृष्णाड़्रो मेघवाहन:
tato ’ntarikṣe dadṛśe viśvarūpaḥ karālavān | rākṣaso lohitagrīvaḥ kṛṣṇāṅgo meghavāhanaḥ ||
បន្ទាប់មក នៅកណ្ដាលមេឃ បានលេចឡើងរាក្សសដ៏គួរឲ្យភ័យខ្លាច មួយដែលអាចបម្លែងរូបរាងបានគ្រប់យ៉ាង។ ករបស់វាក្រហមដូចឈាម ហើយរាងកាយខ្មៅងងឹត; វាត្រូវបានដឹកជញ្ជូនលើពពក—ជារូបសញ្ញាអាក្រក់ ប្រាប់ពីគ្រោះថ្នាក់ និងភាពរអាក់រអួលនៃធម៌ក្នុងរឿងដែលកំពុងបន្ត។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse frames a rākṣasa’s terrifying, shape-shifting appearance as an ominous sign: when adharma rises, it manifests as fear, confusion, and threatening portents. Ethically, it prepares the listener to discern and resist forces that disrupt order and right conduct.
Nārada reports that a dreadful, many-formed rākṣasa appears in the sky, red-necked and dark-bodied, riding on clouds. The description functions as a dramatic turning point, introducing a menacing presence and heightening the sense of impending danger.