Shloka 12
Śānti-parva Adhyāya 3: Karṇa’s training under Rāma Jāmadagnya and the Bhārgava restriction on the Brahmāstra
“अरे! मैं तो अशुद्ध हो गया! तू यह क्या कर रहा है? भय छोड़कर मुझे इस विषयमें ठीक-ठीक बता ।।
tasya karṇas tadā caṣṭa kr̥miṇā paribhakṣaṇam | dadarśa rāmas taṃ cāpi kr̥miṃ sūkarasaṃnibham ||
បន្ទាប់មក កರ್ಣៈ បានប្រាប់គាត់ថា មានដង្កូវមួយកំពុងខាំញាំសាច់របស់ខ្លួន។ រាមៈ (បរśុរាម) ក៏បានឃើញដង្កូវនោះដែរ—ធំសម្បើម ហាក់ដូចជាជ្រូកព្រៃ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះបង្ហាញភាពតានតឹងនៃធម៌៖ ការអត់ធ្មត់ដ៏អស្ចារ្យរបស់កರ್ಣៈ គឺពិតប្រាកដ ប៉ុន្តែវាភ្ជាប់ជាមួយការលាក់បាំង ហើយការបើកបង្ហាញនោះក្លាយជាចំណុចបត់សំខាន់ក្នុងទំនាក់ទំនងគ្រូ–សិស្ស។
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a moral contrast: remarkable self-control and endurance can coexist with ethical fault when grounded in concealment. In the Mahābhārata’s framework, virtues like forbearance do not fully compensate for untruth, especially in a guru–disciple context where trust is central.
Karṇa reveals that a worm has been eating into him, and Paraśurāma sees the boar-like worm himself. This disclosure functions as a narrative trigger that intensifies suspicion and leads toward the later rupture between teacher and disciple.