Shloka 4
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
क्षत्रियका पुत्र यदि समरांगणमें घायल होकर बाणोंकी चितापर दग्ध होता है तो वह देवदुर्लभ लोकोंमें जाता और वहाँ आनन्दपूर्वक स्वर्गीय-सुख भोगता है ।।
kṣatriyakā putra yadi samarāṅgaṇeṁ ghāyala hokara bāṇoṁ kī citā par dagdha hotā hai to vah devadurlabha lokoṁ meṁ jātā aur vahāṁ ānandapūrvak svargīya-sukha bhogatā hai || śrāntaṁ bhītaṁ bhraṣṭaśastraṁ rudantaṁ parāṅmukhaṁ paribaddhaśva-hīnam | anudyantaṁ rogiṇaṁ yācamānaṁ na vai hiṁsyathā bāla-vṛddhau ca rājan ||
បារាសរៈបាននិយាយថា៖ «បើកូនក្សត្រិយៈម្នាក់ រងរបួសនៅសមរភូមិ ហើយត្រូវបានដុតលើចិតាព្រួញ នោះគាត់នឹងទៅដល់លោកដែលសូម្បីតែទេវតាក៏ពិបាកឈានដល់ ហើយនៅទីនោះគាត់រីករាយដោយអំណរ នូវសុខសាន្តសួគ៌។ ប៉ុន្តែ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ! មិនគួរវាយសត្រូវដែលនឿយហត់ ភ័យខ្លាច បានទម្លាក់អាវុធ កំពុងយំ កំពុងរត់បង្ហាញខ្នង បានបាត់សេះ និងសម្ភារៈសង្គ្រាម មិនខិតខំប្រយុទ្ធទៀត ឈឺជំងឺ ឬកំពុងសុំជីវិតឡើយ; ហើយក៏មិនគួរសម្លាប់សត្រូវដែលជាកុមារ ឬជាចាស់ជរាដែរ»។
पराशर उवाच
Educational Q&A
The passage balances valor with restraint: heroic death in righteous battle is praised as leading to exalted realms, yet dharma forbids killing those who are helpless—exhausted, weaponless, fleeing, sick, pleading, or too young/old—because such killing violates the ethical limits of warfare.
Parāśara instructs a king on proper conduct in war. He first states the merit and heavenly reward associated with a Kṣatriya who dies wounded in battle, then immediately lays down prohibitions against slaying certain categories of vulnerable enemies, defining what honorable combat must exclude.