Shloka 30
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
अधीत्य वेदं तपसा ब्रह्मचारी यज्ञान् शक््त्या संनिगृहोह पड्च । वन॑ गच्छेत् पुरुषो धर्मकाम: श्रेय: स्थित्वा स्थापयित्वा स्ववंशम्
adhītya vedaṁ tapasā brahmacārī yajñān śaktyā saṁnigṛhya ca pañca | vanaṁ gacchet puruṣo dharmakāmaḥ śreyaḥ sthitvā sthāpayitvā svavaṁśam ||
បារាសរៈបង្រៀនផ្លូវជីវិតតាមលំដាប់សម្រាប់ «ទ្វិជ»៖ ដំបូង ក្នុងអាស្រមព្រហ្មចារី គួរសិក្សាវេទ ដោយតបស្យា និងវិន័យ។ បន្ទាប់មក ចូលអាស្រមគ្រហស្ថ តាមសមត្ថភាព ត្រូវទប់ស្កាត់ឥន្ទ្រីយ៍ ហើយអនុវត្ត «បញ្ចមហាយជ្ញ» ប្រចាំថ្ងៃ។ រួចហើយ បង្កើតវង្សត្រកូលឲ្យរឹងមាំ និងប្រគល់ការពារផ្ទះសម្បែងឲ្យកូនប្រុស ទើបចេញទៅព្រៃ—ឈរជាប់លើអ្វីដែលជាកុសលពិត—ស្វែងរកតែការអនុវត្តធម៌ប៉ុណ្ណោះ។
पराशर उवाच
Educational Q&A
The verse outlines āśrama-dharma as a progressive ethical discipline: learn the Veda with austerity in brahmacarya, fulfill social and sacred obligations in gṛhastha through self-control and the five great sacrifices, then—after securing family continuity—withdraw to the forest to pursue śreyas (higher welfare) with a single-minded commitment to dharma.
Parāśara is instructing about the proper life-course for a dvija: education and discipline first, responsible household life next, and finally a deliberate transition toward renunciation (vānaprastha) after handing over duties to the next generation.