Shloka 31
जनक उवाच कि कर्म दूषयत्येनमथो जातिर्महामुने । संदेहो मे समुत्पन्नस्तन्मे व्याख्यातुमहसि,जनकने पूछा--महामुने! मनुष्यको उसके कर्म दूषित करते हैं या जाति? मेरे मनमें यह संदेह उत्पन्न हुआ है, आप इसका विवेचन कीजिये
janaka uvāca: kiṁ karma dūṣayaty enam atho jātir mahāmune | saṁdeho me samutpannas tan me vyākhyātum arhasi ||
ព្រះបាទជនកៈ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ឱ មហាមុនី! អ្វីជាអំពើដែលពិតប្រាកដធ្វើឲ្យមនុស្សម្នាក់មានមន្ទិល—អំពើរបស់ខ្លួន ឬកំណើត/ជាតិ? សេចក្តីសង្ស័យបានកើតឡើងក្នុងព្រះហឫទ័យខ្ញុំ សូមលោកពន្យល់ឲ្យខ្ញុំបានដឹង»។
जनक उवाच
Educational Q&A
The verse frames a central ethical inquiry: whether moral worth and impurity arise from one’s deeds (karma) or from one’s birth/lineage (jāti). It invites a dharma-based evaluation that prioritizes responsibility and conduct over inherited status.
In the Śānti Parva’s instructional setting, King Janaka addresses a great sage and asks for clarification on a debated social and moral issue—whether a person is judged and ‘tainted’ by actions or by birth—requesting a reasoned exposition.