Shloka 7
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
तब रतिकी उपासनामें लगे हुए सभी लोग भोगीको ही कृतार्थ मानकर रतिके द्वारा जो विषय-सुख प्राप्त होता है, उससे बढ़कर दूसरा कोई लाभ नहीं समझते हैं ।।
tato lobhābhibhūtātmā saṅgād vardhayate janam | puṣṭyarthaṃ caiva tasyeha janasya arthaṃ cikīrṣati ||
បន្ទាប់មក ពេលចិត្តត្រូវលោភគ្រប់គ្រង មនុស្សម្នាក់—ដោយសេចក្តីជាប់ចិត្ត—ស្វែងបង្កើនវង់វៀនអ្នកពឹងផ្អែក និងសាច់ញាតិរបស់ខ្លួន។ បន្ទាប់ពីនោះ ដើម្បីថែរក្សា និងចិញ្ចឹមគ្រួសារនោះ គាត់កើតបំណងប្រមូល និងសន្សំទ្រព្យសម្បត្តិ ដោយយល់ថា សេចក្តីរីករាយតាមអារម្មណ៍គឺជាការសម្រេចខ្ពស់បំផុត ហើយមិនស្មានថាមានប្រយោជន៍ណាធំជាងសុខដែលបានតាមរយៈកាមសុខឡើយ។
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sensual pleasure breeds greed; greed then drives expansion of dependents and the compulsion to accumulate wealth for their maintenance—illustrating a self-reinforcing cycle that binds one to worldly striving rather than higher aims.
Parāśara describes a psychological progression: people who treat erotic enjoyment as the supreme good become dominated by greed; from attachment they enlarge their household, and then feel compelled to seek wealth to support and sustain that growing family circle.