Shloka 15
Vidyā–Avidyā and the Twenty-Fifth Principle
Sāṃkhya–Yoga Clarification
तात! तपस्यामें सभीका अधिकार है। जितेन्द्रिय और मनोनिग्रहसम्पन्न हीन वर्णके लिये भी तपका विधान है; क्योंकि तप पुरुषको स्वर्गकी राहपर लानेवाला है ।।
tāta! tapasyāṁ sarveṣām adhikāraḥ. jitendriya-manonigraha-sampannasya hīna-varṇasya api tapasāṁ vidhānam; yataḥ tapaḥ puruṣaṁ svargasya mārgam ānayati. prajāpatiḥ prajāḥ pūrvam asṛjat tapasā vibhuḥ. kvacit kvacid brahma-paraḥ vratāny āsthāya, pārthiva-bhūpāla! pūrva-kāle śaktimān prajāpatiḥ tapasi sthitvā ca kadācid brahma-parāyaṇa-vrate sthitvā ca jagat-sṛṣṭim akarot.
បារាសរៈបានមានពាក្យថា៖ «កូនអើយ មនុស្សគ្រប់រូបមានសិទ្ធិអនុវត្តតបស។ សូម្បីតែមនុស្សដែលមានស្ថានភាពទាប បើអាចឈ្នះអារម្មណ៍ និងគ្រប់គ្រងចិត្តបាន ក៏ត្រូវបានបញ្ជាក់ឲ្យធ្វើតបសដែរ; ព្រោះតបសនាំមនុស្សទៅលើផ្លូវសួគ៌។ នៅសម័យបុរាណ ព្រះប្រជាបតិដ៏មានអំណាច បានបង្កើតសត្វលោកដោយស្ថិតក្នុងតបស; ហើយពេលខ្លះ ឱ ព្រះមហាក្សត្រ អ្នកការពារផែនដី ទ្រង់បានស្ថិតក្នុងវ្រត (ព្រហ្មវ្រត) ដែលឧទ្ទិសចំពោះព្រហ្មន៍ ហើយដោយវា បានបង្កើតលោកនេះឡើង»។
पराशर उवाच
Educational Q&A
Tapas is a universally available discipline: anyone who cultivates sense-control and mental restraint is eligible for austerity, and such tapas is presented as a means of spiritual uplift (symbolized as the path to heaven).
Parāśara instructs a king, arguing for the broad accessibility of ascetic practice and supporting it with a cosmological example: Prajāpati himself created beings by abiding in tapas and by undertaking Brahman-oriented vows.