Shloka 2
Akṣara–Kṣara Viveka: Vasiṣṭha–Karāla-Janaka Saṃvāda (अक्षर-क्षर विवेकः)
सेवा55श्रितेन मनसा वृत्तिहीनस्य शस्यते । द्विजातिहस्तान्निर्वत्ता न तु तुल्यात् परस्परात्
parāśara uvāca | sevāśritena manasā vṛttihīnasya śasyate | dvijātihastān nirvṛttā na tu tulyāt parasparāt ||
បារាសរ បានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ការគោរពបូជារបស់អ្នកដែលដកចិត្តចេញពីចលនាខាងក្រៅនៃឥន្ទ្រីយៈ (បែរចូលខាងក្នុង) ហើយមានចិត្តស្រឡាញ់សេវាកម្ម ដោយយកព្រះជាម្ចាស់ជាទីពឹង នោះត្រូវបានសរសើរថា ល្អបំផុត។ ការបូជាបែបនេះ ទទួលបានដោយដៃប្រទានពរ របស់ព្រះព្រាហ្មណ៍អ្នកប្រាជ្ញ និងអ្នកសទ្ធា; មិនអាចទទួលបានត្រឹមតែពីមនុស្សស្មើសមត្ថភាពគ្នាទេ។
पराशर उवाच
Educational Q&A
True worship is primarily inward: when the mind is anchored in service and the senses are withdrawn from external pursuits, that devotion is considered superior. Spiritual attainment is portrayed as arising through the grace and guidance of a qualified, devoted brāhmaṇa (teacher/saint), not merely through association with one’s equals.
In Śānti Parva’s instructional setting, Parāśara is teaching about the nature of effective spiritual practice. He contrasts inward, disciplined devotion with ordinary social exchange, emphasizing that higher worship is ‘obtained’ through the blessing/agency of a worthy spiritual authority rather than through mutual dealings among peers.