Shloka 89
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
“मान्धाताने समरांगणमें राजा अंगार, मरुत्त, असित, गय तथा अंगराज बृहद्रथको भी पराजित कर दिया था ।। यौवनाश्वो यदाज्ारं समरे प्रत्ययुध्यत । विस्फारैर्धनुषो देवा द्यौरभेदीति मेनिरे
Māndhātāne samarāṅgaṇe rājā Aṅgāraṃ Maruttaṃ Asitaṃ Gayaṃ tathā Aṅgarājaṃ Bṛhadrathaṃ ca parājitaṃ kṛtavān. Yauvanāśvo yadā yuddhe samare pratyayudhyata, visphārair dhanuṣo devā dyauḥ-bhedīti meṇire.
វាយុបាននិយាយថា៖ នៅលើសមរភូមិ ព្រះបាទមាន្ធាត្រ បានយកជ័យជម្នះលើអ្នកគ្រប់គ្រងដ៏ខ្លាំងក្លា—អង្គារ មារុត្ត អសិត គយ ហើយសូម្បីតែបૃហទ្រថ ព្រះរាជានៃអង្គ។ ហើយនៅពេលយោវនាស្វ បានតស៊ូតបក្នុងសង្គ្រាមនោះ ព្រះទេវតាទាំងឡាយបានឮសំឡេងតង់ការខ្សែធ្នូដ៏គគ្រឹកគគ្រេង រហូតគិតថា មេឃកំពុងត្រូវបែកចេញ។ កថានេះលើកសរសើរវីរភាពក្សត្រិយៈ—ភាពមិនរអាក់រអួល និងភាពមិនភ័យខ្លាចក្រោមការមើលឃើញរបស់ទេវតា។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the kṣatriya ideal: a ruler’s duty includes courage, steadfast counter-combat, and the capacity to protect and prevail. The gods’ reaction to the bow’s twang elevates martial discipline into a form of renowned excellence—valor that becomes ethically meaningful when aligned with rightful kingship and duty.
Vāyu recounts feats of ancient kings: Māndhātṛ defeats several notable rulers, including Bṛhadratha of Aṅga. Then Yauvanāśva is described fighting in battle; the sound of his bow is so powerful that the gods imagine the sky itself is being split.