Shloka 75
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
चषाले यस्य सौवर्णे तस्मिन् यूपे हिरण्मये । ननुतुर्देवगन्धर्वा: घट सहस्रनाणि सप्तधा
caṣāle yasya sauvarṇe tasmin yūpe hiraṇmaye | nanutur devagandharvāḥ ghaṭa-sahasraṇāṇi saptadhā |
វាយុបានមានព្រះវាចាថា៖ «លើសសរយញ្ញមាសនោះ ដែលមានចឝាលៈ (រង្វង់/ខ្សែក្រវាត់) ធ្វើពីមាស ពួកទេវ និងគន្ធព្វរាជច្រើនៗ បានរាំលេងជាច្រើនលំនាំ។ នៅទីនោះ វិស្វាវសុផ្ទាល់ អង្គុយនៅកណ្ដាល ហើយប奏វីណា តាមសូរសព្ទប្រាំពីរ។ ក្នុងយញ្ញអស្ចារ្យនោះ សត្វលោកទាំងអស់ស្រមៃថា ‘តន្ត្រីនេះកំពុងប奏សម្រាប់ខ្ញុំតែម្នាក់’»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how righteous, well-performed sacrifice and patronage of sacred rites are portrayed as generating a harmony that benefits all—so much so that each being feels personally included. Ethically, it underscores the ideal of actions that create shared auspiciousness rather than private gain.
Vāyu describes a magnificent sacrificial setting: a golden yūpa adorned with a golden caṣāla, where Devas and Gandharvas dance, and the Gandharva Viśvāvasu plays the vīṇā according to the seven notes, creating an all-encompassing, universally felt celebration.