Shloka 49
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
परं सहस्राद् यो बद्धान् हयान् वेदीर्वितत्य च । सहस्र॑ं यत्र पद्मानां कण्वाय भरतो ददौ
paraṁ sahasrād yo baddhān hayān vedīr vitatya ca | sahasraṁ yatra padmānāṁ kaṇvāya bharato dadau ||
វាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ព្រះអង្គបានចងសេះលើសពីមួយពាន់ក្បាល ហើយបានពង្រីកវេទិកាយញ្ញ ដើម្បីប្រតិបត្តិយញ្ញអશ્વមេធជាច្រើន។ ក្នុងពិធីនោះ ភរតៈបានប្រគេនដល់គ្រូអាចារ្យ កណ្ណវៈ ផ្កាឈូកមាសមួយពាន់»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharmic kingship: a ruler upholds order through sanctioned rites and, crucially, practices dāna—honoring and supporting learned teachers (ācāryas) with generous gifts, showing that power is to be tempered by reverence and giving.
Vāyu recounts Bharata’s royal accomplishments: he conducted multiple Aśvamedha sacrifices by binding many horses and preparing extensive altars, and during the ceremony he gifted Kaṇva a thousand golden lotus-flowers as an honorarium and mark of respect.