Shloka 46
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
यो बद्ध्वा त्रिशतं चाश्वान् देवेभ्यो यमुनामनु । सरस्वती विंशतिं च गड्ामनु चतुर्दश
yo baddhvā triśataṃ cāśvān devebhyo yamunām anu | sarasvatīṃ viṃśatiṃ ca gaṅgām anu caturdaśa ||
ព្រះវាយុមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ភរតដ៏មានតេជៈ—ព្រះរាជបុត្រារបស់ទុស្ស្យន្ត—ដែលដើម្បីបំពេញព្រះហឫទ័យទេវតាទាំងឡាយ បានចងសេះបីរយនៅលើច្រាំងយមុនា ចងសេះម្ភៃនៅលើច្រាំងសរស្វតី និងចងសេះដប់បួននៅលើច្រាំងគង្គា ហើយបានប្រព្រឹត្តយញ្ញអશ્વមេធៈច្រើនដូច្នោះ។ ក្នុងជីវិតរបស់ព្រះអង្គ គេរំលឹកថា ព្រះអង្គបានបញ្ចប់អશ્વមេធៈមួយពាន់ និងរាជសូយៈមួយរយ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse holds up Bharata as an exemplar of royal dharma: a king’s power is ideally expressed through disciplined, public, and deity-oriented rites (yajñas) performed for cosmic order and communal welfare, not merely for personal gain.
Vāyu is recounting Bharata’s extraordinary sacrificial record, specifying numbers of horses bound for Aśvamedhas at the banks of major rivers (Yamunā, Sarasvatī, Gaṅgā) and summarizing his famed totals of Aśvamedha and Rājasūya rites.