Shloka 148
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
अमोघदर्शिन् मम चेत् प्रसाद॑ संतापदग्धस्य विभो प्रकुर्या: । सुतस्य सञ्जीवनमद्य मे स्यात् तव प्रसादात् सुतसड़मश्च
amoghadarśin mama cet prasādaṃ santāpadagdhasya vibho prakuryāḥ | sutasya sañjīvanam adya me syāt tava prasādāt suta-saṅgamaś ca ||
យ្រឹញ្ជយៈ បានទូលថា៖ «ឱ ព្រះអម្ចាស់មានទស្សនៈមិនខានខុស! ខ្ញុំត្រូវបានដុតឆេះដោយទុក្ខសោកចំពោះកូនប្រុស។ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់ប្រទានព្រះគុណដល់ខ្ញុំ នោះថ្ងៃនេះកូនប្រុសខ្ញុំអាចត្រូវបានស្ដារឲ្យរស់ឡើងវិញ ហើយដោយព្រះអនុគ្រោះរបស់ព្រះអម្ចាស់ ខ្ញុំនឹងបានសេចក្តីសុខនៃការជួបជុំជាមួយគាត់ម្ដងទៀត»។
यृंजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the devotional ethic of seeking divine grace in extreme suffering: grief is acknowledged as a consuming fire, yet the supplicant turns to a higher power with humility, trusting that compassion and favor can transform even seemingly irreversible loss.
Yṛñjaya, overwhelmed by sorrow for his dead son, addresses a divine figure described as an infallible seer. He petitions for mercy, asking that his son be revived and that he may experience reunion through the deity’s grace.