Shloka 115
Śoka-śamana: Kṛṣṇa’s Consolation and Nārada’s Exempla to Sṛñjaya
Chapter 29
शतं गवां सहस्नाणि शतमश्चृतराणि च । उत्थायोत्थाय वै प्रादात् सहस्नं परिवत्सरान्,वे हजार वर्षोतक प्रतिदिन सबेरे उठ-उठकर एक-एक लाख गौओं और सौ-सौ खच्चरोंका दान करते थे
śataṃ gavāṃ sahasrāṇi śatam aśvatarāṇi ca | utthāyotthāya vai prādāt sahasraṃ parivatsarān ||
ព្រះវាយុបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ «រាល់ព្រឹក ព្រះអង្គតែងតែភ្ញាក់ឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយបន្តបរិច្ចាគគោរាប់សែនក្បាល និងសត្វលាឬសត្វម្យូលរាប់រយក្បាល ដោយរក្សាវិន័យនៃទាននេះអស់មួយពាន់ឆ្នាំ»។
वायुदेव उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that true dāna is sustained and disciplined: generosity becomes a long-term dharmic practice, performed consistently rather than as a one-time act for fame.
Vāyu describes a person’s extraordinary vow of giving—rising each day and donating immense numbers of cows and mules—maintained continuously for a thousand years to illustrate the power of steadfast charity.