Shloka 2
Haṃsa–Sādhya Saṃvāda: Satya, Dama, Kṣamā and the Discipline of Speech
भीष्म उवाच अत्र ते वर्तयिष्येडहमितिहासं पुरातनम् । अरिष्टनेमिना प्रोक्ते सगरायानुपृच्छते
bhīṣma uvāca | atra te vartayiṣyed aham itihāsaṃ purātanam | ariṣṭaneminā prokte sagarāyānupṛcchate ||
ភីष្ម បានទូលថា៖ «ព្រះរាជា! ក្នុងរឿងនេះ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អ្នកអំពីប្រវត្តិដ៏បុរាណមួយ។ កាលណាព្រះបាទ សಗರ សួរបញ្ហា អរិଷ្តនេមិ បានឆ្លើយ—រឿងចាស់នោះ ខ្ញុំនឹងរៀបរាប់ឲ្យអ្នកស្តាប់ឥឡូវនេះ។»
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse frames ethical instruction through an authoritative ‘ancient narrative’ (itihāsa): Bhishma signals that dharma is best understood not only through abstract rules but through precedent—how wise figures answered concrete royal questions.
Bhishma begins a new exemplum: he tells the listener that he will recount an old story in which King Sagara questioned Ariṣṭanemi, and Ariṣṭanemi responded—Bhishma is about to relay that exchange.