Shloka 40
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
अपश्यन्तो<5नुविषयं भुज्जते विघसाशिन: । भुज्जानाश्षात्मविषयान् विषयान् विद्धि कर्मणाम्
apaśyanto 'nuviṣayaṃ bhuñjate vighasāśinaḥ | bhuñjānāś cātma-viṣayān viṣayān viddhi karmaṇām ||
នារទៈបាននិយាយថា៖ អ្នកដែលបរិភោគអាហារដែលនៅសល់បន្ទាប់ពីបានបម្រើបរិវារ និងភ្ញៀវ (វិឃសាសី) បរិភោគដោយមិនចងចិត្តទៅលើវត្ថុអារម្មណ៍; គេយកអាហារដោយមិនវិនិច្ឆ័យថាជូរចត់ឬផ្អែម។ តែអ្នកដែលបរិភោគដោយយករសជាតិជាវត្ថុនៃក្តីប្រាថ្នារបស់ខ្លួន—បែងចែកថាឆ្ងាញ់ឬមិនឆ្ងាញ់—គួរយល់ថានៅតែជាប់ចំណងកម្ម ព្រោះការរីករាយរបស់គេធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ក្លាយជាមូលហេតុ និងខ្សែសង្វាក់កម្មក្លាយជាខ្សែចង។
नारद उवाच
Educational Q&A
Eating becomes liberating when it is done without attachment to taste and after fulfilling one’s duty to others (dependents/guests). When one eats for sensory pleasure—fixating on sweet vs. bitter—one reinforces desire and remains bound by karma.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and inner discipline, Nārada contrasts two modes of eating: the vighasāśin who eats leftovers without sensory fixation, and the pleasure-seeker who makes taste the aim—showing how intention determines bondage or freedom.