Shloka 33
Adhyāya 287 — Janaka’s Inquiry on Śreyas, Abhayadāna, and Asaṅga
Non-attachment
मूढानामवलिप्तानामसारं भाषितं बहु । दर्शयत्यन्तरात्मानमग्निरूपमिवांशुमान्
mūḍhānām avaliptānām asāraṃ bhāṣitaṃ bahu | darśayaty antarātmānam agnirūpam ivāṃśumān ||
នារទៈ បានមានពាក្យថា៖ «ពាក្យច្រើនដែលទទេឥតសារ របស់មនុស្សល្ងង់ និងអ្នកអួតអាង បញ្ចេញឲ្យឃើញចិត្តខាងក្នុងរបស់ពួកគេឯង—ដូចព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺរលោង ប៉ះពាល់នឹងថ្មសូរ្យកាន្ត ហើយបង្ហាញសភាពដុតឆេះដូចភ្លើងរបស់ខ្លួន។ ពាក្យទទេដែលពោរពេញដោយអហង្ហារ មិនមែនគ្មានគ្រោះថ្នាក់ទេ; វាបង្ហាញភាពកខ្វក់ក្នុងចិត្ត និងការខ្វះការយល់ដឹងរបស់អ្នកនិយាយ»។
नारद उवाच
Educational Q&A
Worthless, pride-driven talk is self-exposing: it reveals the speaker’s inner state (antarātman). Ethical speech is therefore a discipline of character—one’s words inevitably disclose one’s discernment, humility, and purity (or their absence).
In Śānti Parva’s didactic setting, Nārada delivers a moral observation: the foolish and arrogant may speak at length, but their verbosity only manifests their inner defects. He illustrates this with a natural-philosophical simile: the sun’s latent burning power becomes evident when it ignites fire through a sunstone.