Shloka 180
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
प्रसीद मम भद्रें ते भव भावगतस्य मे । त्वयि मे हृदयं देव त्वयि बुद्धिर्मनस्त्वयि
prasīda mama bhadre te bhava bhāvagatasya me | tvayi me hṛdayaṃ deva tvayi buddhir manas tvayi || bhagavan bhava ||
ភីṣ្មៈបាននិយាយថា៖ «សូមព្រះអង្គមេត្តាលើខ្ញុំ; សូមសេចក្តីល្អកើតមានដល់ព្រះអង្គ។ ខ្ញុំបានមករកព្រះអង្គដោយចិត្តជ្រាបជ្រួលក្នុងភក្តី—ដូច្នេះសូមព្រះអង្គពេញព្រះហឫទ័យចំពោះខ្ញុំ។ ឱ ព្រះអម្ចាស់! បេះដូងខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអង្គ; បញ្ញាខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអង្គ; ចិត្តខ្ញុំនៅក្នុងព្រះអង្គ»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches śaraṇāgati (surrender): devotion is not merely verbal praise but the placing of heart, mind, and discernment in the Divine, seeking grace through wholehearted inner alignment.
Bhīṣma addresses the Lord (invoked as Bhava/Śiva) in a direct supplication, asking for favor and declaring total inner dedication—heart, intellect, and mind—signaling a devotional turn within the ethical-discursive setting of the Śānti Parva.