Shloka 156
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
अमृतपास्त्वं जगन्नाथ देवदेव गणेश्वर: । विषाग्निपा मृत्युपाश्च क्षीरपा: सोमपास्तथा । मधुधश्न्युतानामग्रपास्त्वमेव तुषिताद्यपा:
amṛtapāstvam jagannātha devadeva gaṇeśvaraḥ | viṣāgnipā mṛtyupāś ca kṣīrapāḥ somapās tathā | madhudhaśnyutānām agrapās tvam eva tuṣitādyapāḥ, devādhideva jagannātha |
ភីស្មៈ «ឱ ព្រះអម្ចាស់សកលលោក! ឱ ព្រះដ៏ជាព្រះលើព្រះទាំងអស់! ឱ ម្ចាស់គណៈទេវ! ព្រះអង្គជាអ្នកផឹកអម្រឹត។ ព្រះអង្គជាអ្នកការពារពីពុល ភ្លើង និងមរណៈ។ ព្រះអង្គក៏ទទួលទឹកដោះ និងសោមផងដែរ។ សម្រាប់សត្វលោកដែលធ្លាក់ចេញពីសុខសាន្ត ព្រះអង្គជាជម្រក និងអាណាព្យាបាលដ៏ប្រសើរបំផុត; ហើយព្រះអង្គទ្រទ្រង់ទាំងទេវតាទុសិត និងបិតាមហៈ ប្រាហ្មា»។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that the highest dharma is reliance on the Supreme Protector who sustains the cosmos: the Lord is portrayed as the source of immortality and the guardian who wards off poison, fire, and death, making devotion and surrender a stabilizing ethical orientation amid human vulnerability.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war; here he offers a hymn of praise, enumerating divine epithets to emphasize the Lord’s universal sovereignty and protective power over gods and afflicted beings alike.