Shloka 146
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
भूतात्मा भूतकृद्धूतो भूतभव्यभवोद्धव: । भूर्भुव: स्वरितश्वैव ध्रुवो दान्तो महेश्वर:
bhūtātmā bhūtakṛd dhūto bhūtabhavyabhavodbhavaḥ | bhūr bhuvaḥ svaritaś caiva dhruvo dānto maheśvaraḥ ||
ភីṣ្មៈបានមានព្រះបន្ទូលថា៖ ព្រះអង្គជាអាត្មាខាងក្នុងនៃសត្វទាំងអស់ និងជាអ្នកបង្កើតសត្វទាំងអស់; ព្រះអង្គជាព្រះដ៏បរិសុទ្ធ មិនរងការរញ្ជួយ ហើយជាប្រភពដែលអតីត អនាគត និងបច្ចុប្បន្ន កើតឡើង។ ព្រះអង្គជាភូḥ ភុវៈ ស្វៈ—លោកទាំងបី; ព្រះអង្គជាធ្រុវ (មាំមួន) ជាដាន្ត (គ្រប់គ្រងខ្លួន) និងជាមហេឝ្វរ (ព្រះអម្ចាស់ដ៏អស្ចារ្យ)។
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a unitive vision: the supreme Lord is the inner Self of all beings and the source of time and worlds. Ethical life in Śānti Parva is grounded in this recognition, expressed as steadiness (dhruvatā) and self-restraint (dānta).
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he speaks in a hymn-like mode, enumerating divine epithets to describe the supreme reality that underlies creation and moral order.